Risk yönetimi

Trading'de 3-5-7 Kuralı: Nedir ve Nasıl Uygulanır

Astron Ekibi · 24.09.2026 · 6 dk okuma

Traderların büyük bir kısmı yanlış varlıkları seçtiği için değil, her işlemde çok fazla risk alıp aynı anda maruz kalınan toplam tutar için net bir limit belirlemediği için para kaybeder. 3-5-7 kuralı, bu limitleri kolay hatırlanan üç sayıda düzenlemenin basit bir yoludur ve herhangi bir yeni başlayanın karmaşık tablolar olmadan uygulayabileceği bir risk yönetimi yapısı oluşturur.

Bu makale, kuralın üç sayısından her birinin ne anlama geldiğini, bunların pratikte nasıl hesaplanacağını ve bu disiplinin neden genellikle nihai sonuçta stratejinin seçiminden daha ağır bastığını açıklıyor.

Birinci Sayı: İşlem Başına Maksimum %3 Risk

Kuralın birinci dayanağı, stop'a ulaşılması durumunda tek bir işlemde ne kadar kaybetmeye hazır olduğunuzu tanımlar: hesabın toplam sermayesinin en fazla %3'ü. Bu yüzde, fiyat stop'a çarparsa kaybedilen değeri ifade eder, açık pozisyonun toplam büyüklüğünü değil.

Bu limite dayalı pozisyon büyüklüğünü hesaplamak için şu formülü kullanın: pozisyon büyüklüğü = (hesap sermayesi x 0,03) ÷ (giriş fiyatı − stop fiyatı). Pratik bir örnek: R$ 10.000'lik bir hesapla, işlem başına maksimum risk R$ 300'dür. Bir varlık R$ 50'ye mal oluyorsa ve teknik stop R$ 47'de kalıyorsa (R$ 3'lük bir mesafe), maksimum pozisyon R$ 300 ÷ R$ 3 = 100 birim olur; bu, risk R$ 300 ile sınırlı olsa bile R$ 5.000'in yatırıldığı anlamına gelir.

Neden %3 ve Daha Fazlası Değil

Mantık istatistikseldir: işlem başına %3 riskle, art arda 10 kayıptan oluşan aşırı bir dizi, hesabı orijinal sermayenin yaklaşık %74'üyle bırakır; zor ama toparlanabilir bir senaryo. İşlem başına %10 riskle, aynı kayıp dizisi hesabı neredeyse sıfırlar.

İkinci Sayı: Aynı Anda Toplam %5 Maruziyet

İkinci dayanak, açık tüm işlemler toplandığında ne kadar sermayenin aynı anda risk altında olabileceğini sınırlar. Bu, korelasyon sorununu önler: her biri %3 riske atan üç farklı işlem açarsanız ama hepsi genellikle birlikte hareket eden varlıklardaysa (örneğin aynı sektörden üç hisse), gerçek birleşik risk, her bir işlem tek başına limit içinde görünse bile %9'u geçebilir.

Kural, açık işlemlerin toplam riskini sermayenin en fazla %5'inde tutmayı önerir; bu da doğal olarak, özellikle korele varlıklarda, aynı anda kaç pozisyona sahip olabileceğinizi sınırlar.

Üçüncü Sayı: Kazançlarda %7 veya Daha Fazla Hedef

Üçüncü dayanak, risk ile beklenen getiri arasındaki ilişkiyi ele alır: kazanan işlemler en az %7'lik bir kazanç, ya da üstlenilen maksimum kayba eşdeğer bir oran hedeflemelidir. İşlem başına risk %3 ise, %7 veya daha fazla getiri hedeflemek, yaklaşık 1'e 2,3 oranında olumlu bir risk-getiri ilişkisi garanti eder.

Bu oranla, yarıdan daha az isabet oranına sahip bir trader bile toplamda olumlu bir sonuç elde edebilir. %45 isabet oranıyla 40 işlem varsayalım: %7 kazanan 18 işlem ve %3 kaybeden 22 işlem. Toplam sonuç (18 x %7) − (22 x %3) = %126 − %66 = üstlenilen risk yüzdesi üzerinden %60 birikmiş kazanç olurdu; bu, risk-getiri ilişkisinin matematiğinin %50'nin altındaki bir isabet oranını nasıl telafi ettiğinin bir örneğidir.

• %3: tek bir işlem için kabul edilen maksimum risk.
• %5: açık tüm pozisyonlar toplandığında maksimum toplam risk.
• %7: kazanan işlemlerde minimum kazanç hedefi.
• Üç sayıyı takip etmedeki disiplin, her bir sayıdan tek başına daha önemlidir.

3-5-7 Kuralını Günlük Olarak Nasıl Uygulamalı

Herhangi bir işlem açmadan önce, pozisyon büyüklüğünü %3 limitine göre hesaplayın, zaten açık pozisyonların risklerinin toplamının %5'i geçmediğini kontrol edin ve yalnızca potansiyel kâr hedefi, üstlenilen riske karşı en az %7 kazanç oranına uyan işlemlere girin.

3-5-7 kuralının kâr garanti etmediğini ya da kayıp riskini ortadan kaldırmadığını hatırlamakta fayda var: sadece bahislerin büyüklüğünü, herhangi bir stratejiyle eninde sonunda yaşanacak kötü bir dizinin hesabın sürekliliğini tehlikeye atmayacağı şekilde yapılandırır. Trading gerçek sermaye kaybı riski taşır ve hiçbir yönetim sistemi bu gerçeği değiştirmez.